کاریز

صفر - تن، امسال، جای روح را در همه گوشه های زندگی خانه و خیابان پر کرد.

karizy — Sat, 07 Nov 2009 10:44:18 GMT

یک ـ مردم تن خودشان را مثل پرچم گرفتند دستشان و به خیابان بردند در ملاء عام گذاشتند.

دو ـ گلوله که شلیک شد و باتوم که زدند از تن خون جاری شد، چشم ترکید، سر و دست و ستون مهره ها و گردن و زانو شکست و مرگ نیز همانجا در ملاء عام اتفاق افتاد.

سه - یعنی مردمی که کشف کرده بودند تن ویژه گی هایی دارد که از آن میان ویژگی دیده شدن و شنیده شدن است، تن را به خیابان بردند تا دیده شود. تا اگر رای در صندوق دیده نمیشود، صاحب رای در خیابان دیده شود،

چهار - شرافت؟ شرافت به اندازه ی عصب های پاره شده ی مقعد، در طول بیست و چهار ساعت خورد و خواب، درد نمیگیرد.

پنج ـ تجاوز، در فرهنگ ایرانی معمولن به عمل جنسی که مردی، با زنی که متعلق به خود او نیست، برقرار کند میگویند و در واقع تجاوزی که اینجا مطرح میشود، تجاوز یک مرد، به شرافت مردان خانواده ی زن است، نه تجاوز به تن زن و عجیب نیست اگر در برخورد با تجاوز جنسی در زندان هم به نامشروع بودن عمل بیشتر توجه میشود تا به آسیبهای فیزیکی که در اثر این شیوه ی شکنجه وارد میشود.

شش ـ تجاوز از راه واژن، دیواره های واژن را خراش میدهد، پارگی ایجاد میکند و دهانه ی رحم را زخم میکند. خراش خوردگی دیواره ی واژن و زخم دهانه ی رحم، درد و سوزش شدید و خونریزی ایجاد میکند.

هفت ـ در پارگی رحم، روده ی بزرگ، واژن، و مقعد، جوانی و پیری، و گشادی و تنگی عامل پارگی نیستند، حرکات خشن و نسنجیده و نامناسب، و در مورد بازجوی متجاوز، لذت از ایجاد درد و هدف تولید درد و جراحت عامل اند.

پ . ن : بازهم بگویم فنتزیا ؟

این یکی از بهترین مقاله هایی بود که این چند وقت خوانده ام .

از پراکندگی ها ــ چهار

karizy — Tue, 27 Oct 2009 22:01:18 GMT

ــ عطسه یی میکنم . شروع این نوشته صبر آمد .

ــ این فرش که در پای تو گسترده است

از خون است

این حلقه ی گل خون است !

ــ تو از دل ما چه خبر داری ؟ ما که بی خانه بوده ایم ، هم خانه بوده ایم ، خانه به خانه بوده ایم ، خانه به دوش ، خانه خراب ، خانه بر باد ...

خانه بر باد ساختیم و اینک

طوفان است

طوفان است ...

ــ اینک طوفان است و تو چه میدانی طوفان چیست ؟ از ته دل ما خود ما هم خبر نداریم !

ــ این جشن ختنه سوران ماست ! میخواهم این زایده ی اضافه ی بیهوده را ببرم و بندازم جلوی سگ ! بازگشت در سنت ما نبود . من اگر میرفتم ، که میرفتم . نبود در مرام راقم این سطور نشستن در خانه ی گذشته . حالا مینشینم در خانه ی ادبار . مینشینم در ویرانه های خانه یی که زیبا ترین نقاب من بود . ای دروغ زیبا ، ای تماشایی ترین فریب ، فریبت میدهم باز .... پا میدهی ؟

ــ پا میدهد خواهرکم ! ... باور کن پا میدهد .

ــ از ره خون می آیی اما

می آییی و من در دل میلرزم

ــ به پکی سیگار ، به جرعه یی عرق یا چای مهمان من باش... خانه ی ویران من ، ایران من ، مثل خراب ـ آبادی عتیق پابرجاست هنوز .

ــ ای آزادی

بنگر آزادی !

ــ من ، روزی از این پرده ها خلاصی خواهم یافت . کمک میخواهم . کمک . کمک ...

ــ این چیست که در دست تو پنهان است ؟

این چیست که در پای تو پیچیده است ؟

ای آزادی

آیا با زنجیر می آیی ؟

من اینجا هم هستم :

www.konam.blogfa.com

نوشته شد توسط همخانه ی با خانه

شعر شدم ، قلم شدی

karizy — Tue, 27 Oct 2009 08:25:18 GMT

ــ ماه شدم ، ابر شدی

اشک شدم ، صبر شدی

برف شدم ، آب شدی

قصه شدم ، خواب شدی

این ترانه ی مازیار فلاحی را دوست دارم نه فقط به خاطر صدای مازیار ؛ که ترانه ی خوب ترکیبی است از متن خوب ، صدای خوب ، موزیک خوب و بعدتر از همه ی اینها تنظیم هماهنگ این سه .

برای دانلود ترانه مجنون ِ لیلی ، اینجا را فشار دهید .

نخود نخود هر که رود خانه خود؟

karizy — Tue, 27 Oct 2009 08:13:00 GMT

گفت : می خواهم چند صباحی به خانه ی خودم باز گردم .

گفتم : دلت تنگ شده ؟

گفت : شاید ...

گفتم : کلید اینجا را هم بینداز توی دسته کلیدت ، برای روزی ، روزهایی .

ای فصل غیر منتظر داستان ٍ من

karizy — Wed, 21 Oct 2009 06:46:02 GMT

ـ شناسنامه ی تو ، یک دروغ تکراری است

هنوز تا متولد شدن ، مجالـَـت هست

ضربه فنی شدی فنتزیا یا هنوز نه؟

قربانت آب معدنی نستله ( خود شیفته ی از خود بیگانه )

پ ن : شعر و عنوان از حسین منزوی

سرما در راه است ، بافتنی های خود را دم دست نگه دارید

karizy — Tue, 20 Oct 2009 10:50:13 GMT

ای آهنگ خیال ِ من

برایم شال گردنی بباف

بلند و خاکستری

همرنگ همین روزهایم

تو خانه نیستی پس من می توانم سرک بکشم به اتاقت ، به نامه ها و به هر چیزی که اینجا مال توست . از توی گنجه نامه های خودم را بر می دارم . چهار زانو می نشینم روی تخت ات .لحاف سرمه ایت را دور تن ام می پیچم . نامه هایم را می خوانم برای بار و بار و بار . هربار با یک تن صدا . یک بار مرد می شوم و یک بار زن ، یک بار کودک و یک بار نوجوان . یک بار با اخم و یک بار با لبخند . می خواهم نامه ها تازه بمانند در هربار تکرار . هر بار لذتی دارد این از سر خوانی با لحنی نو .

حالا لحاف ات بوی تن مرا گرفته است . شامه ات که قوی باشد زود می فهمی هر آدمی بوی خاص خودش را دارد ، عطر ِ تن ِ خودش که در هیچ کدام از عطر فروشی های وزرا نمی توان لنگه اش را پیدا کرد .

امشب تولدت است . هدیه ات را تایپ کردم و گذاشته ام اینجا . « تولدت مبارک ، فنتزیای عزیز »

از پراکندگی ها _ سه

karizy — Mon, 19 Oct 2009 07:39:18 GMT

یک ـ

خواب می دیدم همه ی آنهایی که دوست شان دارم به شکل حباب در آمده بودند . حباب هایی براق و رنگی . همین که به آنها نزدیک می شدم و با نوک ِ انگشت به تن شان می زدم ؛ می ترکیدند . توی هوا پخش می شدند ؛ از آنها هیچ چیز باقی می ماند .

دو ـ

پنجره را باز کرده ام . پشت به تو ایستاده ام و رو به غروب ِکوچه . های و هوی کودکانه را می شنوی ؟ پسرکانی که در کوچه فوتبال بازی می کنند و دخترکی که دروازه بان این تیم کوچک ایستاده است .

می خواستم حواسم را پرت کنم از پاییز، از خنکای هوا ، از هوهوی باد ، از برگ ریز . می خواستم حواسم را پرت کنم به دورها ، دورهای ِ دور .

فنتزیا ! به کجای پاییز رسیده ایم که درخت ِ پیر ِهمسایه با خرمالوهای نارنجی رسیده اش این طور طنازانه جلوه گری می کند . بیا نگاه کن .

سه ـ

نوشته بودی : آب معدنی نباش ،که در کربلای عشق

لب تشنگان به آب فراتم جفا کنند

فنتزیا ، عزیز ِ دل ، دلم ، زندگی کوتاه است کوتاه تر از آنچه که ما فکر می کنیم . مرگ درست در لحظه ای که انتظارش را نداریم به سراغ ما می آید و تمام !

ثبت شد به دست خودم در زمان حال از پشت همین میز

از پراکندگی ها ــ دو

karizy — Fri, 16 Oct 2009 21:34:13 GMT

یک :

ره میخانه و مسجد کدام است

که هر دو

بر من مسکین

حرام است ؟

دو :

این مه غلیظ را میبینی ؟ مهی هست همواره در زندگی ما ، چیزی مثل هوای ناصاف . همه جا هست و همیشه هست . در پارتی هست ، در بار هست ، صبح ها که بیدار میشوی هست ، روی نسخه های پزشک هست .

این مه غلیظ

افسردگی ست

سه :

برو عطار

کو خود میشناسد

که سرور کیست

سرگردان کدام است ...

چهار :

من از پنجره دور میشوم .

نوشته شد توسط همخانه در بی زمانی و بی مکانی

حاشیه : نمیخوای یه چیزی بگی فانتزیا ؟

از پراکندگی ها ــ یک

karizy — Tue, 13 Oct 2009 20:21:42 GMT

یک :

شب ها خیره میشوم به دو تا پنجره . پرده های نازک آبی رد رنگی تن تو را منعکس میکنند . دقت که میکنم ، در این نظر بازی ، در این چشم چرانی ، سهمی برای چشم های خود از تن تو میگیرم . به این قانع ام . قانع ام که پیش از خواب ، طرحی نامفهوم از تن تو را از پشت پرده های نازک ی آبی ببینم و قاتق خوابم کنم !

دو :

این نیست

که حافظ را

رندی بشد از خاطر !

این نیست ، این نیست ، این نیست . چیزی اگر هست ، چیز دیگری ست .

سه :

در خانه میگردم . گوشه ی تا خورده و چین خورده ی رو میزی را با کف دست صاف میکنم ، قاب عکس ها را روی دیوار کج و راست میکنم و روی کاناپه چرت میزنم .

همخانه ی عزیز ، نمیخواهی از اتاقت بیرون بیایی ؟

چهار :

آب معدنی نباش ، که در کربلای عشق

لب تشنگان به آب فراتم جفا کنند

پنج :

ماهی از حوض سرک میکشد ، ماه از ایوان . شب سرک میکشد روی لحاف سرمه یی من . جمله یی عاشقانه سرک کشیده است در جدول کلمات متقاطع . زنگ مدرسه سرک میکشد روی کتاب ریاضی و روی اتحادها . من اما دلم میخواهد به تو سرک بکشم . نامه هایم در تاریکی گنجه پیر میشوند . چرا به این نامه ها سرک نمیکشی ؟

نوشته شد توسط همخانه در بی زمانی و بی مکانی

حاشیه : نخ نما شده دیگر این پاییز . بر دار این خانه اگر گرهی باشی ، مرا به !

آره خب ، کی دلش میخواست آخرش اینطوری بشه ؟ ( 8 )

karizy — Mon, 12 Oct 2009 19:46:18 GMT

که من اینجا بشینم روی شمد چهارخانه ، روی تخت . که من برخیزم با این تن ِ موریانه زده از روی شمد ، از روی تخت .

اصلا ً قرارمان نبود .

در اتاقم را باز میکنم . به قدر پنچ ماه ــ کمتر و بیشتر ــ لولای در ناله میکند . صدا میزنم :

ــ « حواست نیست همخانه جان ... حواست نیست به این غباری که نشسته است بر بخار روی شیشه ... بر سطح هوا .... حواست به این هوا نیست »

و غبار مینشیند روی تن موریانه زده ام . روی شمد و جای خالی من بر تخت .

مینشینم روی هره ی پنجره . در رو به رو سایه ی محوی ، بگیر پرهیب تنی ، پیداست . پاییز تر میزند روی شیشه ها . به خاطر همان سایه ی محو ، به خاطر آن پرهیب تن در اتاقم را بسته بودم .

سیگارم را تکرار میکنم . با هر کام ، با هر نفس ِ دود زده در تو ، در خانه ی تو ، در خانه ی مشترکمان تکرار میشوم .

مرا ببخش اگر در آن تابستان سیاه در را بستم به روی خود و نشستم روی شمد ، روی تخت ، و گریستم .

در آن تابستان سیاه

من

مودبانه گریستم !

همخانه ی من ، با این تن ِ موریانه زده ، با این چشمهای پف کرده ، با این اذانی که در گوشم زنگ میزند ، میخواهم در اتاق را باز کنم . دلم میخواست آخرش این طوری شود : آخرش سرم را بگذارم روی پاهای تو . تو برایم نیما بخوانی . من غر بزنم که « های سیدو ... اینجا را غلط خواندی ! » آنگاه که میرسی به آن زیباترین شعر جهان ، من با تو زمزمه کنم ، من اشک بریزم و با اشکها ی خود غبار این خانه را ، غبار آن تابستان سیاه را بشورم و سبک کنم .

نشسته ام روی شمد چهارخانه ، روی تختم . در اتاق را قفل کرده ام . صدایی از دور صدایم میزند :

ــ « فانتزیا ... فانتزیا ... آن شراب مگر چند ساله بود ؟ »

همخانه . بی مکان . بی زمان

حاشیه : من این ماه مهر را باز کردم ، تو همخانه جان پنجره را باز میکنی ؟