عزيز مويز دل‌انگيز

 

-ليلا، ما از تبار ابراهيم. شب‌ها به ساختن بت‌ها می‌پردازيم و روزها آنها را می‌شكنيم.

 

- زخشكسالی چه ترسی!

    كه سد بسی بستند:

      نه در برابر آب،

      كه در بربر نور

     و در برابر آواز و در برابر شور.

  

                                      «شعر ديباچه از مجموعه‌ی كوچه باغ‌های نيشابور ِ دكتر كدكنی»

 

 

-خشم كسی كند كه او، جان و جهان ما بُـــــــوَد

خشم مكن تو خويش را، مسخره‌ی جهان مكن.

 

                                                                 «دیوان شمس»

بازنگری

 

 

-ليلا! قبل‌ترها از احمق‌ها خوشم نمی‌آمد.  هنوز هم همين‌طورم. اين يعنی‌ من درجا می‌زنم؟

 

 

 

تحريف حافظه

 

- انگار پاييز بود،

         پاييز

  گويا برگ‌ها برسرمان می‌ريختند

      شايد، درخت‌ها كل می‌كشيدند

        برگ افشانی، می‌كردند

  ما ميان تونلی از نارون‌ها  قدم ‌می‌زديم.

 

  - آيا باد تاج كاغذی روی مقنعه‌ام را برد؟