گفته بودی روزگار ما، روزگار سکوت بود. روزگار شکنجه.                                                          بعد من یاد این بیت از مولوی  افتادم که ظریفی در آن دست برده و این طور می‌خواند:                              در کف ِخرس ِ خر ِک و ن پاره ای                                                                                               غیر تسلیم و رضا کو چاره ای؟