کاریز

- دلتنگی های آدمی را باد ترانه ای

 - دلتنگی های آدمی را باد ترانه ای

 - ليلا! به دشت می‏روم

   دلتنگی‏هايم را به قاصدك

   قاصدك را به باد

   باد را به دشت

    می‏سپارم.

   دشت تنگم می‏شود.

 - ليلا! اينجا

  غروب ابری

  سقف آسمان كوتاه‏ می‏شود

  كوتاه‏ و كوتاه‏تر.

   اين دشت سرخ است

   و دلتنگی خون جگر.

   اين خون ِ دل توست كه چكه می‏كند

  ميان دستمال صورتي من

   ببار ای دلتنگ ِ مغموم من

   اين اشك‏‌های نفيس

   اين اشك‌‏های سرخ نفيس

   بر زخم ناسور دلتنگی.

 - ليلا! كدام جام

 دلتنگی مرا، ما را  به تسلا می‏رساند؟