- ليلا! آدمی كه زندگی‌اش را تعطيل می‌كند به انتظار چه می‌نشيند؟ اصلاً ديگر انتظار چيزی يا كسی را می‌كشد؟ چطور می شود كه آدم همه‌ی انگيزه‌هايش را از دست می‌دهد؟ چرا آدم‌های زندگی تعطيل هميشه ديگران را مقصر می‌دانند؟ چرا سطح توقعشان از ديگران توی فضا است و از خودشان زير زمين.

كاش يك‌ زندگی تعطيل پيدا شود كه داستانش را بنويسد يا بگويد. فكر می‌كنی خواسته‌ی محالی است؟